خیلی وقت که شعر نمیگم اما آخرین شعرم رو تقدیمتون میکنم
آهای پسر کت شلواری ...مومشکی
چشم قهوهای پست مدرنیت
یواشتر ......بعد از تو ترک برداشت دل روستائیم
***
دستهام کوتاه
رنگت می کنم
وبه خودم می اندازم
برخیز بیا بتا زبهر دل ما
حل کن بجمال خویشتن مشکل ما
یک کوزه شراب تا بهم نوش کنیم
زان پیش که کوزه ها کنند ازگل ما
« خیام»
ناتانائیل ،کاش هیچ انتظاری دروجودت حتی رنگ هوس هم به خود نگیرد،بلکه تنها آمادگی برای پذیرش باشد.منتظر هر آنچه به سویت می آید باش و جز آنچه به سویت می آید آرزو مکن.
ناتانائیل تنها خداست که نمی توان در انتظارش بود.درانتظار خدا بودن ،ناتانائیل ،یعنی درنیافتن اینکه اورا هم اکنون در وجود خود داری.
ناتانائیل در کنار آنچه به تو ماننده است ممان؛هرگز ممان،ناتانائیل.
همین که فضای پیرامونت رنگ تو را به خود گرفت ،یا تو به رنگ آن درآمدی،دیگر سودی برایت در بر نخواهد داشت.باید آنرا ترک بگویی.هیچ چیز برایت خطرناکتر از خانواده تو ،اتاق تو، گذشته تو نیست.از هر چیز جز آموزشی که برایت به ارمغان می آورد بر مگیر.
«آندره ژید»
