گاه می ماند و نا گاه به هم می ریزد

سلام محبوبم        

این  شعر خودم رو تقدیم تو می کنم

مرد می رود و تاولها    

  از سرخی نگاه تا کف پا    

   بالا می آورد          یله ....       

                                  مجنونِ بید    

                                            امتداد خیابان

بن بست   

 که مثل هیچ وقت نیست      

                                      حیاط

          بی شمعدانی

                   بی حوض

                         بی ماهی 

                                بوی رفتن میدهی