محبوبم آنچنان رسوخ کرده ای بر درونم ؛ که گوئی آب در سنگ ،بی شک اتفاق عظیمی رخ خواهد داد .چیزی شبیه پروانه شدن ..نمیدانم که کیستم؟گاهی آنچنان مسحور تو میشوم که گویی هرگز خود نبوده ام ،باران اگر از دریچه چشمانم نبارد ..دیگر چه چیز خواهد توانست قلبم را شستشو دهد ،برای دیدارت،برای بوئیدن چشمانت و لمس قلب مهربانت...پرواز را دوست دارم ،پروانه شدن را ؛زیرا تجلی خداوند است در هر موجودی..وعشق قدرت پروانگی است در انسان.

پروردگارا به من شهامت عاشق شدن و عشق ورزیدن عطا کن ودرد پیله ی تنهایی..درمن رسوخ کن محبوبم ..در من رسوخ کن و ریشه بدوان، در تمام وجودم و مرا محو کن ..محو از حضورت ..محو از بوی پیراهنت،محو ازخداوند وبگستران بالهایم را........