بگذار که رستنی ها به دست خود  برویند.. از تمام دروازه ها آن را باز بگذار که دروازه بانی ندارد ویک طرفه است به درون از تمام خنده ها آن را بستای که جانشین گریستن شده است ...

کسی خواهد آمد .به این بیاندیش .

هیچ پیامی آخرین پیام نیست وهیچ عابری آخرین عابر کسی مانده است که خواهد آمد باور کن کسی که امکان آمدن را زنده نگه دارد .....

تنها مرگ است که همه چیز را دگرگون میکنند...خیلی  وقت این وفهمیدم.